येशूला सांगण्याचे धाडस

(दुबई, संयुक्त अरब अमिराती)

दुबई हे उंच गगनचुंबी इमारती, चमकणारे दिवे आणि वर्दळीचे रस्ते असलेले शहर आहे. तिथे अनेक देशांचे लोक राहतात. शॉपिंग मॉल्स आणि मेट्रोमध्ये तुम्हाला अनेक वेगवेगळ्या भाषा ऐकू येतात. काही कुटुंबे पिढ्यानपिढ्या तिथे राहत आहेत आणि इतर अनेक जण कामासाठी स्थलांतरित झाले आहेत.

दहा वर्षांची लैला एका उंच अपार्टमेंट इमारतीत राहत होती. तिचे वडील खूप तास काम करायचे आणि तिची आई लैला आणि तिच्या लहान भावाची काळजी घ्यायची. लैला अनेक संस्कृतींच्या मुलांसह शाळेत जात असे. तिचा वर्ग एका छोट्या जगासारखा होता.

लैलीचे कुटुंब दुसऱ्या देशातून आले होते. त्यांना येशूवर प्रेम होते आणि ते धैर्याने त्याचे अनुसरण करत होते.

पण दुबईमध्ये, लैलाच्या पालकांनी तिलाही शहाणे व्हायला शिकवले.

“"सर्वांवर प्रेम कर," तिची आई म्हणाली, "आणि काळजी घे. देवाच्या वेळेसाठी प्रार्थना कर."”

लैलाच्या आवडत्या लोकांपैकी एक होती आंटी इमेन. आंटी इमेन एक परदेशी कामगार होती जी अनेक कुटुंबांना मदत करायची. ती उबदार, आनंदी आणि नेहमीच सेवा करण्यास तयार होती.

एके दिवशी दुपारी, लैलाच्या आईने मामी इमेनला चहासाठी बोलावले. किटली उकळत असताना, लैला दारातून मोठ्यांचे बोलणे ऐकत होती.

मामी इमेनने कामावर प्रश्न विचारणाऱ्या एका महिलेबद्दल सांगितले.

“"ती माझ्या आयुष्यावर लक्ष ठेवते," आंटी इमेन म्हणाली. "ती पाहते की येशू मला कसे बदलतो. ती विचारते की मी का क्षमा करतो, मी गप्पा का मारत नाही, मी आशा का ठेवतो."”
लैला जवळ झुकली.

“"आणि तू काय म्हणतोस?" लैलाच्या आईने विचारले.

मामी इमेन हसल्या. "मी तिला येशूबद्दल सांगते - हळूवारपणे. मी तिला सांगते की त्याने मला क्षमा केली. मी तिला सांगते की तो मला शांती देतो. मी तिला सांगते की मी त्याचा आहे."“

लैलाचे हृदय जलद गतीने धडधडत होते. ती धाडसी वाटत होती.

त्या रात्री, लैलाने तिच्या आईला विचारले, "येशूबद्दल बोलणे भितीदायक आहे का?"“

तिच्या आईने क्षणभर विचार केला. "कधीकधी. पण प्रेम हे काळजीपेक्षाही बलवान असते. आणि येशू आपल्याला मदत करतो."“

दुसऱ्या दिवशी शाळेत, लैलाला नूर नावाची एक मुलगी खेळाच्या मैदानावर एकटी बसलेली दिसली. नूरही दुसऱ्या देशातून आली होती आणि तिला अजून कोणाचीही ओळख नव्हती. काही मुले तिला टाळत होती कारण ती "नवीन" होती.“

लैलाला आंटी इमेनचे शब्द आठवले: लोक तुमचे आयुष्य पाहतात.

म्हणून लैला नूरकडे गेली आणि म्हणाली, "तुला खेळायचे आहे का?"“

नूर आश्चर्यचकित झाली. मग तिने मान हलवली.

त्यांनी एक साधा खेळ खेळला आणि नूर पहिल्यांदाच हसली.

नंतर, नूरने विचारले, "तू माझ्याकडे का आलास?"“

लैलाने संकोच केला, आणि नंतर प्रामाणिकपणे उत्तर दिले, "कारण येशूला असे लोक आवडतात जे एकटे वाटतात."“

नूरने डोळे मिचकावले. "येशू?"“

लेलाने मान हलवली. "तो माझा तारणहार आहे. तो मला दयाळू होण्यास मदत करतो."“

नूरने वाद घातला नाही. तिने फक्त ऐकले.

त्या संध्याकाळी, लेलाने मामी इमेनला घडलेला प्रकार सांगितला. मामी इमेन हसून म्हणाली, "बस! धाडसी म्हणजे नेहमीच मोठी भाषणे नसतात. कधीकधी धाडसी हा एक चांगला पर्याय असतो."“

पुढील आठवडे, लैला नूरसाठी प्रार्थना करत राहिली. तिने तिला जेवणाच्या वेळी एकत्र बसायला बोलावले. तिने तिला खेळांमध्ये सामील केले. तिने छोट्या छोट्या गोष्टी शेअर केल्या — ढकलणे नाही, फक्त प्रेम करणे.

आणि नूरने आणखी प्रश्न विचारायला सुरुवात केली.

“"तुम्ही मला येशूबद्दल एक गोष्ट सांगू शकाल का?" नूरने एके दिवशी विचारले.

लैला हसली. "हो."“

तिने नूरला येशू मुलांचे स्वागत करतो याबद्दल सांगितले. तिने तिला हरवलेल्या मेंढरांना शोधणाऱ्या मेंढपाळाबद्दल सांगितले. तिने तिला क्षमा करण्याबद्दल सांगितले.

लैलाला प्रौढ धर्मोपदेशकासारखे वाटत नव्हते. तिला फक्त प्रकाशमान करणारी मुलगी वाटत होती.

आणि तिला काहीतरी महत्त्वाचे समजले:

देव येशूला सांगण्यासाठी मुलांचा वापर करू शकतो - धैर्याने आणि दयाळूपणे.