អធិស្ឋានសម្រាប់ ទីក្រុងប៉េកាំង

ខ្ញុំ​ដើរ​តាម​ដង​ផ្លូវ​ដែល​មាន​មនុស្ស​កកកុញ​ក្នុង​ទីក្រុង​ប៉េកាំង ជា​ទីក្រុង​ដែល​បាន​ឈរ​ជា​បេះដូង​របស់​ប្រទេស​ចិន​រាប់​សតវត្ស​មក​ហើយ។ នៅទីនេះ ប្រាសាទបុរាណកើនឡើង អមជាមួយអគារខ្ពស់ៗភ្លឺចែងចាំង ហើយប្រវត្តិសាស្ត្របានខ្សឹបខ្សៀវតាមគ្រប់ផ្លូវទាំងអស់។ ទីក្រុងរបស់ខ្ញុំគឺធំ — សំឡេងរាប់លានដែលធ្វើចលនារួមគ្នា — ប៉ុន្តែនៅក្រោមសំឡេងនោះ មានភាពស្រេកឃ្លានខាងវិញ្ញាណតិចតួចដែលហ៊ានបញ្ចេញឈ្មោះ។

ប្រទេសចិនបានអនុវត្តប្រវត្តិសាស្រ្ត 4,000 ឆ្នាំ ហើយទោះបីជាមនុស្សជាច្រើនមើលឃើញថាយើងជាមនុស្សតែមួយក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំដឹងការពិតដែរថា យើងជាប្រជាជាតិនៃកុលសម្ព័ន្ធ និងភាសាជាច្រើន ដែលម្នាក់ៗប្រាថ្នាចង់បានអ្វីដែលធំជាងនយោបាយ ឬភាពរុងរឿង។ ក្នុងប៉ុន្មានទស្សវត្សថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានមើលដោយភាពស្ញប់ស្ញែង នៅពេលដែលព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះបានយាងមកពាសពេញទឹកដីរបស់យើង — បងប្អូនប្រុសស្រីរបស់ខ្ញុំរាប់លាននាក់បានប្រគល់ជីវិតរបស់ពួកគេដល់ព្រះយេស៊ូវ។ ប៉ុន្តែ​ទន្ទឹម​នឹង​នេះ យើង​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​ប្រឆាំង​ដ៏​ឃោរឃៅ។ មិត្ត​ភក្តិ​បាត់​ខ្លួន​ក្នុង​គុក។ អ្នកជឿ Uyghur រងទុក្ខក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់។ រាល់ទង្វើនៃសេចក្តីជំនឿមកជាមួយតម្លៃ។

ទោះយ៉ាងណាក្តីសង្ឃឹមឆេះនៅក្នុងខ្ញុំ។ ខ្ញុំជឿថាទីក្រុងប៉េកាំង ជាមួយនឹងអំណាច និងឥទ្ធិពលទាំងអស់របស់វា អាចជាអាសនៈនៃរដ្ឋាភិបាល — វាអាចក្លាយជាប្រភពទឹករស់សម្រាប់ប្រជាជាតិនានា។ សូម្បី​តែ​ពេល​ដែល​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​របស់​យើង​រុញ​ប្រទេស​ចិន​ទៅ​ខាង​ក្រៅ​តាម​រយៈ "ខ្សែ​ក្រវាត់​មួយ ផ្លូវ​មួយ" ខ្ញុំ​អធិស្ឋាន​សម្រាប់​ផ្លូវ​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​បាន​លាង​ក្នុង​ឈាម​របស់​កូន​ចៀម នាំ​ប្រជាជាតិ​នានា​ទៅ​រក​ស្តេច​យេស៊ូ។

ខ្ញុំដឹងថា ការរស់ឡើងវិញបានចាប់ផ្ដើមនៅទីនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាថ្នាចង់បានថ្ងៃដែលមនុស្សគ្រប់រូប គ្រប់ជនជាតិភាគតិច គ្រប់ក្រុមគ្រួសារនៅក្នុងទឹកដីដ៏អស្ចារ្យនេះ នឹងស្រែកឡើង មិនមែនចំពោះរូបព្រះនៃអំណាច ឬប្រពៃណីនោះទេ ប៉ុន្តែគឺចំពោះព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ដែលបានធ្វើឱ្យខ្លួនគាត់ស្គាល់នៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។