دعا کنید برای بوپال

من در آن زندگی می‌کنم بوپال, ، پایتخت مادیا پرادش, درست در قلب هند. شهر ما بزرگترین شهر نیست، اما بار معنوی عمیقی را به دوش می‌کشد. بر فراز خط افق سر بر آورده است. تاج المسجد, ، بزرگترین مسجد هند. هر ساله هزاران مسلمان برای زیارت سه روزه در اینجا جمع می‌شوند و صدای دعا از بلندگوها فضا را پر می‌کند. هر بار که آنها را می‌شنوم، به یاد می‌آورم که مردم چقدر عمیقاً در جستجوی صلح، حقیقت، و خدایی هستند که واقعاً می‌شنود.

هند وسیع و به طرز نفس‌گیری متنوع است—صدها زبان، سنت‌های بی‌شمار, و تاریخی سرشار از زیبایی و شکستگی. با این حال، شکاف‌های بین کاست، مذهب و طبقه هنوز عمیق است. اینجا در بوپال، من این شکاف‌ها را در چهره همسایگانی که آرزوی تعلق دارند، در خانواده‌هایی که زیر بار فقر هستند و در قلب‌هایی که از ناامیدی رنج می‌برند، می‌بینم.

چیزی که بیشتر از همه دلم را می شکند، کودکان. هند بیش از هر کشور دیگری کودکان رها شده دارد - بیش از ۳۰ میلیون. حتی در شهر خودم، آنها را می‌بینم که روی سکوهای قطار می‌خوابند، دنبال غذا می‌گردند و تنها در خیابان‌های شلوغ پرسه می‌زنند. وقتی به چشمانشان نگاه می‌کنم، زمزمه عیسی را می‌شنوم،, “بگذارید بچه‌های کوچک پیش من بیایند.”

این امیدی است که مرا اینجا نگه داشته است. اینکه در شهری پر از فداکاری اما تشنه‌ی حقیقت،, صدای عیسی شنیده خواهد شد- فراخواندن گمشدگان، تسلی دادن به فراموش‌شدگان، و شکستن هیاهو. من ایمان دارم که روزی، عشق او بلندتر از هر ندای دعا طنین‌انداز خواهد شد، و کلیسای بوپال همچون دستان و قلب او به سوی شهری که مشتاق رستگاری است، خواهد شتافت.