Dien soos Jesus

(Niamey, Niger)

Niamey is 'n stad langs die wye Nigerrivier. Die son kan baie warm wees, en die strate kan stowwerig en helder voel. Mense verkoop mango's en grondboontjies by padstalletjies. Motorfietse jaag verby, en bokke dwaal soms naby die markte asof hulle die plek besit.

Die negejarige Mariama het in 'n buurt gewoon waar almal almal geken het. Sy het haar ma gehelp om water te gaan haal, die binnehof gevee en haar boetie dopgehou terwyl haar ma gekook het.

Mariama was 'n noukeurige waarnemer. Sy het klein dingetjies opgemerk: wie kos gedeel het, wie hul deur oopgehou het, wie 'n bejaarde buurman gehelp het om 'n swaar sak te dra.

'n Nuwe gesin het 'n maand voor die reënseisoen in die buurt aangekom. Hulle het van 'n ander land gekom en met 'n ander aksent gepraat. Hulle was vriendelik, maar hulle het nie soos toeriste opgetree nie. Hulle het gebly. Hulle het plaaslike woorde geleer. Hulle het mense met respek gegroet.

Mariama het hulle fyn dopgehou.

Die moeder, mev. Hana, het dikwels 'n groot sak voorraad gedra en geloop om vroue in die buurt te besoek. Soms het Mariama haar by 'n buurvrou sien sit wie se baba siek was. Soms het sy gehelp kook. Soms het sy iemand se binnehof gevee sonder om gevra te word.

Eendag het Mariama haar ma gevra: “Waarom help sy so baie?”

Haar ma het haar skouers opgetrek. “Sommige mense hou daarvan om goeie dinge te doen.”

Maar Mariama het iets anders opgemerk.

Toe Mev. Hana gehelp het, het sy nie gespog nie. Sy het nie 'n groot geraas gemaak nie. Sy het nie gemaak asof sy belangriker was nie.

Sy het bedien asof dit normaal was. Asof dit vreugdevol was.

Een middag het Mariama se boetie 'n pot water gemors. Dit het oral gespat, en Mariama het gevoel hoe haar gesig brand van frustrasie. Water was swaar om te dra, en nou sou hulle meer moes gaan haal.

Mariama se ma het gesug. “Dis oukei,” het sy gesê, maar Mariama kon sien sy was moeg.

Net toe loop mev. Hana verby die hek. Sy stop, sien die nat grond en vra vriendelik: “Kan ek help?”

Voordat Mariama kon antwoord, was mev. Hana reeds besig om die emmer op te tel en te help om die gemors skoon te maak. Sy het vir Mariama geglimlag en gesê: “Moenie bekommerd wees nie. Almal maak foute.”

Mariama kon nie ophou daaraan dink nie.

Later het Mariama mev. Hana onder 'n boom sien sit saam met 'n paar vroue. Hulle het nie gestry nie. Hulle het saggies gepraat. Mariama het een woord herhaal gehoor: Isa — Jesus.

Daardie aand het Mariama haar ma gevra: “Volg hulle Jesus?”

Haar ma frons effens, asof sy onseker is oor wat om te sê. “Sommige mense doen dit.”

Mariama het geknik en aan mev. Hana se vriendelikheid gedink.

'n Paar dae later het Mariama se ma siek geword. Sy het op 'n mat gelê, gesweet, nie in staat om te staan nie.

Mariama was bang, want sy het nie geweet wat om te doen nie. Sy het probeer om haar ma te waai en koel water te bring, maar haar ma het steeds swak gelyk.

Toe kom mev. Hana na die hek.

“Ek het gehoor jou ma is siek,” het sy saggies gesê. “Mag ek kom kuier?”

Mariama het haar binnetoe gelei. Mev. Hana het langs Mariama se ma gesit, haar hand vasgehou en stil tot Jesus gebid. Sy het vir genesing en krag gevra. Sy het vir vrede in hul huis gevra.

Daarna het mev. Hana gebly om te help kook. Sy het skottelgoed gewas. Sy het Mariama se broer gehelp eet. Sy het nie gejaag nie.

Mariama het iets warms in haar bors gevoel – nie net verligting nie, maar verwondering.

Toe haar ma uiteindelik beter gevoel het en kon regop sit, het sy na Mariama gekyk en gefluister: “Daardie vrou het lief met haar dade.”

Mariama het geknik.

Van toe af het Mariama probeer om na te boots wat sy gesien het. Sy het haar broer gehelp sonder om te kla. Sy het dinge opgeruim sonder om gevra te word. Sy het een keer per week water vir 'n ouer buurvrou aangedra.

En toe sy dit doen, het sy mev. Hana se glimlag onthou.

Mariama het iets belangriks begin verstaan:

Jesus leer mense om met nederigheid te dien.

En nederige liefde kan 'n hele buurt verander.