ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।

(ਅਦੀਸ ਅਬਾਬਾ, ਇਥੋਪੀਆ)

ਅਦੀਸ ਅਬਾਬਾ ਇੱਕ ਵਿਅਸਤ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜੀਆਂ, ਗਿਰਜਾਘਰ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਬੱਸਾਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਕੌਫੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਵੇਚਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਬੈਕਪੈਕ ਲੈ ਕੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੁਆਂਢੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਿੱਘਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।.

ਦਸ ਸਾਲ ਦੇ ਦਾਵਿਤ ਨੂੰ ਫੁੱਟਬਾਲ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਗੋਲਪੋਸਟ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਗਏ ਦੋ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਲੱਤ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।.

ਦਾਵਿਤ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਰਾਰਾ, ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਸਨ।.

ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।.

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਰਾਰਾ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਪਰਤਿਆ।.

ਡੇਵਿਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।.

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਗੁਆਂਢੀ ਗੰਭੀਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ।.

“ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ,” ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।.

ਅਰਾਰਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।.

ਡਾਵਿਤ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਰੁਕ ਗਈ ਹੋਵੇ।.

ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।.

“"ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਾਂਗੇ," ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਏ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਰਹਿਮ ਮੰਗਿਆ।.

ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਯੂਗਾਂਡਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਜੋ ਇਥੋਪੀਆ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ - ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ, ਹਿੰਮਤ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ।.

ਘੰਟੇ ਬੀਤ ਗਏ।.

ਫਿਰ ਕੁਝ ਅਸਾਧਾਰਨ ਵਾਪਰਿਆ।.

ਅਰਾਰਾ ਫਿਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।.

ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।.

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਰਾਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲੱਗੀ।.

ਜਦੋਂ ਦਾਵਿਤ ਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕਿਆ।.

ਅਰਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਡੇਵਿਤ ਦਾ ਹੱਥ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।.

“"ਯਿਸੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ," ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ।.

ਹੰਝੂ ਡਾਵਿਤ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵਹਿ ਤੁਰੇ - ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਰਾਹਤ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸਨ।.

ਅਗਲੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਰਾਰਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁਆਂਢੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਕੁਝ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਦੂਸਰੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।.
“ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ?” ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।.

ਅਰਾਰਾ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।"“

ਡਾਵਿਤ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉੱਗਣ ਲੱਗਾ - ਸਿਰਫ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।.

ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਆਇਤ ਯਾਦ ਆਈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਿਖਾਈ ਸੀ:

“"ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ... ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"”

ਡਾਵਿਟ ਨੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਅਜੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।.

ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਿੱਖਿਆ:

ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸਲੀ ਹੈ।.

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।.