ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਆਸਨਸੋਲ

ਮੈਂ ਵਿਅਸਤ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ ਆਸਨਸੋਲ, ਜਿੱਥੇ ਰੇਲਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਕੋਲੇ ਦੇ ਟਰੱਕਾਂ ਦੀ ਸਥਿਰ ਤਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ ਰਾਣੀਗੰਜ ਦੇ ਖੇਤ. ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਕਾਰਖਾਨਿਆਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਲੋਕ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਗਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤਾਂਘ, ਇੱਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਭੁੱਖ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।.

ਆਸਨਸੋਲ ਵਿਪਰੀਤਤਾਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।. ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਸੜਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤਰਪਾਲਾਂ ਹੇਠ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਰੇਲਵੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮਾਂ 'ਤੇ ਸਕ੍ਰੈਪ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਚਮਕਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਿੰਦੂ, ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਯਿਸੂ, ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਉਮੀਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।.

ਭਾਰਤ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ—ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਪਰ ਕੋਲੇ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰ ਭਰੀ ਹੋਈ ਰੇਲਗੱਡੀ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਢੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਹਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਮੇ ਘੱਟ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਆਸਨਸੋਲ ਰਾਜ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ. ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਚਰਚ ਇੱਥੇ ਉੱਠੇ - ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲਾਟ, ਲਿਆਵੇ ਉਮੀਦ, ਇਲਾਜ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੱਕ।.