ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੋ ਉਲਾਨਬਾਤਰ

ਮੈਂ ਉਲਾਨਬਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੈ, ਮੰਗੋਲੀਆ ਦਾ ਦਿਲ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧੜਕਦਾ ਹੈ - ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਦੌੜਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਘਾਹ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਗੇਰ (ਯੂਰਟ) ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿੱਘ ਵਿੱਚ। ਸਾਡਾ ਦੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚੁੱਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੂਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ।.

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਇੱਥੇ ਖਾਲਖ ਮੰਗੋਲ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਲੋਕ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘੀ ਹੈ - ਇਸ ਖਸਤਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੁਆਰਾ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਝੁੰਡ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।.

ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਚੰਗਾ ਅਯਾਲੀ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਨੜਿੰਨਵੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਣਨ। ਮੰਗੋਲੀਆ ਵਿੱਚ ਚਰਚ ਅਜੇ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੈ ਪਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ - ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਘਰਾਂ, ਸਕੂਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗੋਲੀਆ ਦੇ ਹਰ ਕਬੀਲੇ ਅਤੇ ਘਾਟੀ ਲਈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਖੇਤ ਸਿਰਫ਼ ਭੇਡਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ - ਉਹ ਵਾਢੀ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਹਨ।.