دعا کنید برای اولان باتور

من در اولان‌باتور زندگی می‌کنم، شهری که با آسمان بی‌کران و تپه‌های مواج احاطه شده است. با اینکه پایتخت ماست، قلب مغولستان هنوز در استپ‌های باز می‌تپد - در صدای دویدن اسب‌ها، بادی که از میان علفزارها می‌پیچد، و گرمای خانواده‌ای که در یک گر (یورت) دور آتش جمع شده‌اند. سرزمین ما سرزمینی با زیبایی‌های وسیع و سکوت عمیق است، جایی که به نظر می‌رسد افق تا ابد امتداد دارد.

بیشتر ما اینجا از قوم خلخ هستیم، اما مردمی واحد با داستان‌های بسیار. فرهنگ ما قوی و پرافتخار است و ریشه در سنت‌های اجدادمان دارد. روحیه استقلال و استقامت در اعماق وجود ما ریشه دارد - روحیه‌ای که قرن‌ها زندگی در این سرزمین ناهموار آن را شکل داده است. با این حال، اگرچه گله‌های ما آزادانه پرسه می‌زنند، بسیاری از قلب‌ها همچنان در بند تاریکی معنوی و باورهای قدیمی هستند که نمی‌توانند روح را ارضا کنند.

من چوپان خوبی را یافته‌ام که نود و نه نفر را رها کرد تا مرا پیدا کند، و مشتاقم که قوم من نیز صدای او را بشنوند. کلیسای مغولستان هنوز کوچک اما در حال رشد است - مؤمنان بی‌سروصدا در خانه‌ها، مدارس و آپارتمان‌های شهری جمع می‌شوند، به زبان خودمان عبادت می‌کنند و ملت خود را به سوی خدا بالا می‌برند. من معتقدم زمان آن رسیده است که هر قبیله و دره‌ای در مغولستان درباره کسی که آنها را دوست دارد و آنها را به نام می‌خواند، بشنوند. مزارع اینجا نه تنها پر از گوسفند و اسب هستند - بلکه برای برداشت محصول سفید شده‌اند.