ERBIJ HOREN

In het bruisende hart van Vientiane, Laos, waar de Mekongrivier in de ochtendzon als een gouden lint glinsterde, woonde een gelukkig gezin, de Souks. Papa Souk was een vriendelijke visser die bij zonsopgang netten repareerde, mama Souk weefde kleurrijke zijden sjaals die verhalen vertelden over hun Laotiaanse erfgoed, voor hun twee kinderen: de tienjarige Noi met haar aanstekelijke lach en de zevenjarige Boun met zijn eindeloze nieuwsgierigheid. Noi en Boun hielpen graag mee om hun huis aan de rivier levendig en vrolijk te houden.

Een doorsnee dag begon voordat de hanen kraaiden. Papa roeide met zijn smalle boot de mistige Mekong op en wierp zijn netten uit voor zilverachtige vissen, terwijl hij oude volksliedjes neuriede. Mama stookte het kleien fornuis op en roerde kleefrijst en verse windeblaadjes boven een zacht vuurtje; de rokerige geur maakte de kinderen wakker. Noi en Boun renden op blote voeten naar buiten, voerden de kippen en spetterden in ondiepe plassen voordat ze naar school gingen. Mama was druk bezig hun haar met jasmijnbloemen te versieren en hen snel de deur uit te krijgen.

Na een kom rijstpap fietsten de kinderen op hun roestige fietsen naar de plaatselijke school, terwijl ze naar de buren zwaaiden. De lessen vulden de dag met Laotiaans schrift, wiskunde en liedjes over de riviergeesten. Rond het middaguur waren ze thuis en hielpen ze mama met de verkoop van sjaals op de ochtendmarkt, waarbij ze met een glimlach afdongen te midden van het geroezemoes van de verkopers en het gesis van gegrild vlees. De middagen stonden in het teken van klusjes: Noi veegde het bamboehuis terwijl Boun water haalde bij de pomp, waarna ze speelden door libellen te vangen of tegen een geweven bal te trappen. De avonden brachten tijd door met het gezin, papa grilde vis, iedereen deelde verhalen onder de lichtslingers en eindigde met mama's slaapliedjes terwijl de vuurvliegjes buiten dansten.

Maar de souks waren anders. Jaren geleden had een reizende handelaar tegen papa gefluisterd over Jezus, terwijl hij een verfrommeld Nieuw Testament met hem deelde. In stilte volgde het gezin Christus, hun huis een geheime oase van geloof te midden van de boeddhistische gebruiken van Laos. Geen tempels, geen aalmoezen voor boeddhistische monniken, of gebedsvlaggen voor hen, maar gefluisterde gebeden voor de maaltijden en Bijbelverhalen bij het licht van een lantaarn.

Tijdens festivals zoals Pi Mai (Laotiaans Nieuwjaar) besprenkelden ze vrienden met water, maar sloegen ze de offers aan geesten over, wat nieuwsgierige blikken opleverde. Buren fluisterden: "Waarom doen ze geen goede daden?" Schoolvrienden plaagden Noi zachtjes, en eens kwamen er ambtenaren langs na geruchten over een "vreemde religie", die hen waarschuwden om te zwijgen.

Openbare kerken waren zeldzaam en werden nauwlettend in de gaten gehouden; evangelisatie was riskant onder wetten die het boeddhisme bevoordeelden. Toch straalden de souks van vriendelijkheid. Ze deelden overtollige vis met de armen en vergaf pestkoppen – wat de harten om hen heen verbaasde en verzachtte.

Christen zijn betekende vreugde gehuld in voorzichtigheid, zoals een lotusbloem die bloeit in verborgen wateren. Precies zoals Jezus had gewaarschuwd: mensen vervolgden Hem en zouden ons ook vervolgen.

De familie Colour Noi en Boon bij hun huis aan de rivier met palmbomen en manden.

De taal van vandaag is Laotiaans. Oefen met het zeggen van hallo, dankjewel en hoe gaat het?.

Terwijl je kleurt en nieuwe woorden leert, bid dan voor de gezinnen in Laos die Jezus nog niet kennen.