Theravada-boeddhisme: Deze stroming is ontstaan in Sri Lanka, waar de vroege leerstellingen bewaard en geformaliseerd zijn. Ze benadrukt persoonlijke discipline, meditatie en een ethisch leven als middel om verlichting te bereiken. Deze traditie is dominant in Myanmar, Thailand, Cambodja en Laos.

Mahayana-boeddhisme: Deze stroming ontstond later en introduceerde aanvullende teksten die aan de Boeddha werden toegeschreven. Ze leert dat een bodhisattva – een verlicht wezen – zijn uiteindelijke bevrijding kan uitstellen om anderen te helpen aan lijden te ontsnappen. Mededogen voor alle levende wezens staat centraal in deze stroming, die zich wijdverspreidde over China, Japan, Vietnam en het Koreaanse schiereiland.

Tibetaans boeddhisme: Deze stroming is voortgekomen uit de Indiase Mahayana-tradities en legt de nadruk op rituelen, symboliek, gezang en visualisatieoefeningen. Het streeft ernaar de verlichting te versnellen door middel van gestructureerde spirituele disciplines en toewijding aan hemelse bodhisattva's.

In de afgelopen decennia is het boeddhisme in westerse samenlevingen vaak opnieuw gedefinieerd als een persoonlijke welzijnspraktijk in plaats van een religieuze verbintenis.

Veel mensen voelen zich aangetrokken tot meditatie om stress te verminderen, emotioneel evenwicht te vinden of hun geest te verhelderen, vaak los van traditionele opvattingen over karma, wedergeboorte of verlichting.

Sommigen nemen deel aan gestructureerde retraites, mindfulnessprogramma's of begeleide oefeningen onder leiding van docenten die zijn opgeleid in Aziatische tradities.

Anderen kiezen voor een eclectische aanpak, waarbij ze boeddhistische technieken combineren met psychologie of zelfhulpfilosofieën, terwijl ze tegelijkertijd een seculier leven leiden en een seculier beroep uitoefenen.