MEDELEVEN

In de neonverlichting van de wijk Shibuya in Tokio, waar wolkenkrabbers de hemel doorboorden en zakenlieden als mieren onder kersenbloesemreclames door renden, leidde de 7-jarige Hana een hectisch leven met haar grote broer Kenji, 9.

Hun kleine appartement keek uit op een automaat die 24 uur per dag, 7 dagen per week Pocari Sweat en Calpis-dranken verkocht, en de ochtenden begonnen met het geluid van de klokken van het plaatselijke Shinto-heiligdom dat in de verte weerklonk.

Hana sprong wakker door de magie van mama's bento-box: tamagoyaki loempia's, onigiri rijstballetjes in de vorm van panda's en ingelegde pruimen.

Papa zat aan tafel instant noedels te slurpen voordat hij de trein nam. "Ganbatte!" (Doe je best!) moedigde hij hen aan, terwijl hij yoghurtjes van de konbini (gemakswinkel) uitdeelde.

Ze kwamen aanrennen in keurige schooluniformen. Hana droeg een matrozenblouse met een geplooide rok en Kenji een gakuran-jasje. Ze hadden allebei rugzakken vol manga-strips en schattige gummetjes. De wandeling naar school voerde langs kattencafés, gachapon-speelgoedautomaten die capsulemonsters uitspuwden en klasgenoten die bij zebrapaden stonden te buigen.

De klas bruiste van de hiragana-oefeningen, wiskunde werd gegeven onder de zoemende airconditioning en er werd in de pauze gevoetbald met voetbalballen uit een automaat.

De lunch was Hana's favoriet: samen bento's delen terwijl vriendinnen Pocky-sticks uitwisselden en fluisterden over Sailor Moon.

's Middags gingen ze naar een bijlesinstituut (juku) om kanji-kaartjes te leren, daarna speelden ze in de arcadehal met grijpmachines om knuffels te bemachtigen of maakten ze foto's met hartjes in een purikura-fotohokje. Tegen de schemering waren ze thuis en slurpten ze udon-noedels terwijl ze naar Studio Ghibli op tv keken.

Maar Hana en Kenji waren bijzonder. Zelfs in Japan is het niet iets wat veel mensen openlijk belijden. Hun familie volgde in het geheim Jezus, een geschenk van een oude zendelingvriendin van oma.

In Tokio is het Shinto-boeddhisme de belangrijkste religie, met overal heiligdommen voor vossengeesten (kitsune) en torii-poorten; de meeste klasgenoten bezochten tempels voor nieuwjaarsamuletten tegen ongeluk. Hana's familie sloeg dat over en bad in stilte tijdens de maaltijden, met de eetstokjes even weggelegd: "Dank u, Jezus, voor dit eten." Ze lazen een zakbijbel onder futondekens en zongen "Jezus houdt van mij" fluisterend tijdens obon-festivals, waarbij lantaarns voor de voorouders werden opgelaten.

Op een middag na school zagen Hana en Kenji hun klasgenoot Yuki pijnlijk mank lopen op krukken bij de schoolpoort. Haar been zat in het gips vanwege een langdurige breuk waardoor ze maandenlang niet had kunnen voetballen.

De dokters zeiden dat het een eeuwigheid zou duren voordat het volledig genezen was. "Jezus geneest!" fluisterde Kenji als reactie. Yuki was even van haar stuk gebracht, maar ze vervolgde: "Mag ik voor je bidden?" Yuki stemde toe en ze knielden daar naast haar op de stoep, terwijl ze Yuki's handen zachtjes vasthielden, onder de nieuwsgierige blikken van voorbijlopende kinderen.

“'Lieve Jezus,' bad Hana hardop met stralende ogen, 'U bent de grote genezer, raak Yuki's gebroken been aan, laat de botten weer sterk worden zoals U een kreupele weer liet lopen, laat haar snel weer rennen en springen!'”

Yuki glimlachte eerst zwakjes, maar een vredige warmte vulde haar toen ze klaar waren. Weken later rende Yuki tijdens de pauze naar hen toe, haar afgeworpen laars af en op volle snelheid, om hen stevig te omhelzen. "Het is zo snel genezen, hoe kan dat?" fluisterde ze. Kenji grijnsde en haalde oma's kleine Nieuwe Testament tevoorschijn, en Hana zei: "Jezus houdt voor altijd van je. We kunnen meer met je delen. Hij is onze echte vriend!" Yuki's ogen lichtten op en vanaf dat moment sloot ze zich aan bij hun geheime christelijke kring.

Geef Hana en Kenji kleur met hun rugzakken en de roze kersenbloesems om hen heen.

De taal van vandaag is Japans. Oefen met het zeggen van hallo, goedemorgen en dankjewel.

Terwijl je kleurt en nieuwe woorden leert, bid dan voor de kinderen in Japan die Jezus nog niet kennen.