Selepas kebangkitannya, Buddha mencari rakan-rakan pencari dan menyampaikan ajaran pertamanya. Daripada menunjuk kepada dewa pencipta, baginda menawarkan kerangka kerja untuk memahami penderitaan dan melepaskan diri daripadanya. Inti mesejnya ialah "Empat Kebenaran Mulia": bahawa kehidupan melibatkan penderitaan; bahawa penderitaan timbul daripada keinginan dan kejahilan; bahawa penderitaan boleh berakhir; dan bahawa cara untuk menamatkan keinginan dan kejahilan adalah dengan mengikuti "Jalan Tengah," juga dikenali sebagai "Jalan Lapan Lapis Mulia."“

Menurut ajaran Buddha, penderitaan berpunca daripada berpaut pada perkara-perkara yang tidak kekal. Keterikatan ini mengikat manusia kepada kitaran kelahiran, kematian, dan kelahiran semula yang berterusan, di mana idea tentang diri yang kekal pun dianggap sebagai ilusi. Pembebasan hanya datang dengan membebaskan diri daripada keinginan dan kejahilan.

Buddha mengajar bahawa kebebasan daripada kitaran ini ditemui melalui kehidupan berdisiplin yang mengelakkan keterlaluan dalam memanjakan diri atau penafian diri yang teruk. Jalan Tengah menekankan pemahaman, niat, pertuturan, tindakan, mata pencarian, usaha, kesedaran, dan tumpuan yang betul. Amalan-amalan ini bertujuan untuk membentuk semula keinginan dan persepsi.

Matlamat akhir amalan Buddha bukanlah persekutuan dengan Tuhan yang peribadi, tetapi pemadaman keinginan, membawa pembebasan daripada penderitaan dan kelahiran semula.

* Untuk kejelasan dan ketekalan, panduan ini menggunakan istilah Sanskrit yang lazim dikenali untuk konsep Buddha. Huraian mencerminkan ajaran sejarah dan amalan kontemporari seperti yang diperhatikan merentasi pelbagai konteks budaya.