येशू शांती आणतो

(पेशावर, पाकिस्तान)

पेशावरच्या प्राचीन शहरात, दूरवर उंच पर्वत दिसतात आणि गजबजलेल्या बाजारपेठांमुळे रस्ते रंग आणि आवाजाने भरून जातात. लोक चमकदार कापड, मसाले आणि गोड चहा विकतात. दिवसातून पाच वेळा घरांच्या छतांवरून प्रार्थनेचा पुकारा घुमतो.

दहा वर्षांच्या अयानला कशापेक्षाही जास्त क्रिकेट आवडत असे. दररोज दुपारी तो आपल्या चुलत भावंडांसोबत आणि शेजाऱ्यांसोबत घराबाहेरच्या धुळीच्या गल्लीत खेळायचा.

अयानला नेहमीच वडीलधाऱ्यांचा आदर करायला आणि आपल्या कुटुंबाचे रक्षण करायला शिकवले होते. पण त्याने आणखी एक गोष्ट ऐकली होती — की ख्रिश्चन लोक वेगळे असतात आणि त्यांच्यावर विश्वास ठेवता येत नाही.

एके दिवशी, रस्त्याच्या टोकाला असलेल्या घरात एक नवीन कुटुंब राहायला आले. ते येशूचे अनुयायी होते.

सुरुवातीला सर्वांनी अंतर राखले.

एका दुपारी, क्रिकेट खेळताना चेंडूचा पाठलाग करताना अयान घसरला. तो जोरात पडला आणि त्याचा गुडघा चांगलाच खरचटला. जखम खोल होती आणि तो रडू लागला.

त्याचे चुलत भाऊ त्याला मदत करण्याआधीच, दुसरा कोणीतरी त्याच्या दिशेने धावत आला.

ते रहीम काका होते — आमचे ख्रिश्चन शेजारी.

तो अयानच्या बाजूला गुडघ्यावर बसला, स्वच्छ पाण्याने जखम काळजीपूर्वक धुतली आणि हळुवारपणे कापडाने गुंडाळली. “तू बरी होशील,” तो आपुलकीने म्हणाला.

अयानला आश्चर्य वाटले. त्याला अंतराची अपेक्षा होती. पण त्याऐवजी त्याला आपुलकी आढळली.

पुढील काही आठवड्यांत, रहीम काका दररोज सकाळी अयानच्या वडिलांना नम्रपणे अभिवादन करत असत. त्यांची पत्नी शेजाऱ्यांसोबत घरी बनवलेली भाकरी वाटून खात असे. त्यांची मुले इतरांसोबत आदराने खेळत असत.

एके संध्याकाळी, वीज गेली असताना, अयानच्या वडिलांनी रहीम काकांच्या कुटुंबासोबत बाहेर चहा पिण्यासाठी बसण्याचे आमंत्रण स्वीकारले. त्यांनी कामाबद्दल, कुटुंबाबद्दल आणि मुले वाढवण्यातील आव्हानांबद्दल गप्पा मारल्या.

अखेरीस, अयानच्या वडिलांनी एक प्रश्न विचारला.

“तुम्ही नेहमी इतके शांत का असता?”

रहीम काका हलकेच हसले. “कारण येशू आपल्याला शिकवतो की, अवघड असले तरी प्रेम करायला शिकावे.”

अयानने लक्षपूर्वक ऐकले.

महिने उलटले. संभाषणे सुरूच राहिली. वाद नव्हते — केवळ प्रामाणिक प्रश्न होते.

अयानचे वडील येशूच्या कथा वाचू लागले. त्यांना समजले की येशू आपल्या शत्रूंना क्षमा करत असे आणि ज्यांनी त्याला दुखावले त्यांच्यासाठी प्रार्थना करत असे.

एका रात्री अयानचे वडील आपल्या कुटुंबाला हळूच म्हणाले, “जर येशू अशी शांती देत असेल, तर त्यानेच आपल्या घराचे नेतृत्व करावे अशी माझी इच्छा आहे.”

तो बदल मोठा नव्हता. तो हळूहळू झाला.

वाद कमी होऊ लागले. क्षमा अधिक लवकर होऊ लागली. त्यांचे घर अधिक हलके वाटू लागले.

आता, जेव्हा अयान क्रिकेट खेळतो, तेव्हा तो कधीकधी आधी ख्रिश्चन मुलांना आमंत्रित करतो.

तो एक महत्त्वाची गोष्ट शिकला आहे:

शांत राहणे म्हणजे दुर्बळता नव्हे.

शांती हे येशूपासून मिळणारे सामर्थ्य आहे.

आणि तो प्रार्थना करतो की त्याच्या संपूर्ण शहरालाही ती शांती मिळावी.