करुणा

टोकियोच्या शिबुया जिल्ह्यातील निऑन ग्लोमध्ये, जिथे गगनचुंबी इमारती आकाशाला भिडत होत्या आणि पगारदार चेरी ब्लॉसमच्या चिन्हांखाली मुंग्यांसारखे धावत होते, तिथे ७ वर्षांची हाना तिचा ९ वर्षांचा मोठा भाऊ केंजीसोबत वादळी जीवन जगत होती.

त्यांच्या छोट्याशा अपार्टमेंटमध्ये एक वेंडिंग मशीन दिसत होती जी २४/७ पोकारी स्वेट आणि कॅल्पिस पेयांनी गुंजत होती आणि सकाळची सुरुवात स्थानिक शिंटो देवस्थानाच्या घंटांच्या आवाजाने होते जी दूरवरून येत होती.

आईच्या बेंटो-बॉक्स जादूने हानाला जाग आली - तामागोयाकी एग रोल, पांडासारखे आकाराचे ओनिगिरी तांदळाचे गोळे आणि लोणचेयुक्त प्लम.

बाबा ट्रेनमध्ये जाण्यापूर्वी टेबलावर बसून झटपट रमेन पित होते. "गनबत्ते!" (तुमचे सर्वोत्तम प्रयत्न करा!) तो त्यांना कोनबिनी (सोयीच्या दुकानातील) दही देत म्हणाला.

ते खुसखुशीत शाळेच्या गणवेशात धावत होते. हानाने प्लेटेड स्कर्टसह खलाशी फुकू ब्लाउज घातला होता आणि केंजीने गाकुरन जॅकेट घातले होते. दोघांच्याही बॅकपॅकमध्ये मंगा कॉमिक्स आणि कवाई इरेजर भरलेले होते. शाळेपर्यंतच्या प्रवासात मांजरींचे कॅफे, कॅप्सूल राक्षसांना बाहेर काढणाऱ्या गाचापोन खेळण्यांच्या मशीन आणि क्रॉसवॉकवर शाळेतील मित्रांना वाकवून टाळी देण्यात आली.

वर्ग हिरागाना कवायतींनी, गुणगुणणाऱ्या एअर-कंडिशनिंगखाली गणितांनी आणि वेंडिंग मशीन सॉकर बॉलमध्ये सुट्टीतील फुटबॉलने गजबजला होता.

दुपारचे जेवण हानाचे आवडते होते: मित्रांनी पॉकीच्या काठ्या बदलल्या आणि सेलर मूनबद्दल कुजबुजले तर बेंटो शेअर करणे.

दुपार म्हणजे कांजी फ्लॅशकार्डसाठी गर्दीची शाळा (जुकू), नंतर आर्केड क्लॉ गेम्स स्नॅगिंग प्लशीज किंवा पुरीकुरा फोटो बूथ जे हृदय-मुद्रित सेल्फी छापत होते. संध्याकाळपर्यंत घरी, ते टीव्हीवर स्टुडिओ घिबली पाहत उडोन नूडल्सचा आस्वाद घेत.

पण हाना आणि केंजी खास होते. जपानमध्येही, ख्रिश्चन असणे हे बरेच लोक उघडपणे करत नाहीत. त्यांचे कुटुंब गुप्तपणे येशूचे अनुसरण करत असे, जे आजीच्या जुन्या मिशनरी मित्राने दिलेली भेट होती.

टोकियोचा मुख्य धर्म शिंटो-बौद्ध धर्म आहे, जिथे कोल्ह्यांच्या आत्म्यांसाठी (किटसुने) आणि टोरी गेट्ससाठी सर्वत्र मंदिरे आहेत; बहुतेक वर्गमित्र दुर्दैवाविरुद्ध नवीन वर्षाच्या ओमामोरी आकर्षणांसाठी मंदिरांना भेट देत असत. हानाच्या कुटुंबाने त्या वगळल्या, चॉपस्टिक्ससह जेवणादरम्यान शांतपणे प्रार्थना केली: "येशू, या अन्नासाठी धन्यवाद." ते फ्युटन ब्लँकेटखाली एक पॉकेट बायबल वाचत होते, ओबॉन भूत उत्सवांमध्ये जेव्हा पूर्वजांसाठी कंदील तरंगत होते तेव्हा ते कुजबुजत "येशू मला प्रेम करतो" असे गाणे म्हणत होते.

शाळेनंतर एका दुपारी, हाना आणि केंजीने त्यांची वर्गमित्र युकी शाळेच्या गेटजवळ क्रॅचवर वेदनादायकपणे लंगडी मारताना पाहिली, तिचा पाय दीर्घकालीन फ्रॅक्चरमुळे निकामी झाला होता ज्यामुळे ती अनेक महिने फुटबॉलपासून दूर राहिली.

डॉक्टरांनी सांगितले की पूर्णपणे बरे होण्यासाठी कायमचा वेळ लागेल. "येशू बरे करतो!" केंजी कुजबुजला. युकी आश्चर्यचकित झाला, पण युकी पुढे म्हणाला, "मी तुमच्यासाठी प्रार्थना करू का?" युकीने होकार दिला आणि ते दोघेही रस्त्याच्या कडेला तिच्या बाजूला गुडघे टेकले, जाणाऱ्या मुलांच्या उत्सुक नजरेत युकीचे हात हळूवारपणे धरले.

“प्रिय येशू,” हानाने चमकणाऱ्या डोळ्यांनी मोठ्याने प्रार्थना केली, “तूच महान उपचार करणारा आहेस, युकीच्या तुटलेल्या पायाला स्पर्श कर, हाडांना मजबूत बनव जसे तू लंगड्याला चालायला लावलेस, तिला लवकरच धावायला लाव आणि पुन्हा उडी मार!”

सुरुवातीला युकी मंद हसला, पण जेव्हा ते संपले तेव्हा तिला एक शांत उबदारपणा जाणवला. काही आठवड्यांनंतर, युकी सुट्टीच्या वेळी धावत आला, सोडून गेला आणि पूर्ण वेगाने धावत त्यांना घट्ट मिठी मारली. "इतक्या लवकर बरे झाले, कसे?" ती कुजबुजली. हसत हसत, केंजीने आजीचा छोटासा खिशातील न्यू टेस्टामेंट बाहेर काढला आणि हानाने सांगितले, "येशू तुम्हाला कायमचे प्रेम करतो. आम्ही तुमच्यासोबत आणखी काही शेअर करू शकतो. तो आमचा खरा मित्र आहे!" तेव्हापासून युकीचे डोळे चमकले आणि तो त्यांच्या गुप्त ख्रिश्चन वर्तुळात सामील झाला.

हाना आणि केंजीला त्यांच्या बॅकपॅक आणि त्यांच्याभोवती गुलाबी चेरीच्या फुलांनी रंगवा.

आजची भाषा जपानी आहे. नमस्कार, सुप्रभात आणि धन्यवाद म्हणण्याचा सराव करा.

तुम्ही रंग भरत असताना आणि नवीन शब्द शिकत असताना, जपानमधील ज्या मुलांसाठी येशूला अद्याप माहित नाही त्यांच्यासाठी प्रार्थना करा.