उपस्थिती

सरकारी निर्बंधांमुळे आपल्याला थिंपूच्या संस्कृती आणि लोकांच्या गटाबद्दल थोडीशीच माहिती असली तरी, भूतानमध्ये राहणाऱ्या मुलांसाठी ते कसे असू शकते ते येथे आहे.

टँडिन आठ वर्षांचा होता आणि दक्षिण भूतानच्या हिरव्यागार टेकड्यांमध्ये वसलेल्या एका छोट्या गावात राहत होता, दरीतून चांदीच्या रिबनसारखे वाहणाऱ्या नदीपासून फार दूर नाही.

दररोज सकाळी, तो त्याच्या आईला भरलेल्या मातीच्या अंगणात झाडू देण्यास आणि त्यांच्या काही कोंबड्यांना खायला घालण्यास मदत करत असताना, पर्वत धुक्याने झाकले जात होते.

भात आणि भाज्यांचा एक छोटासा डबा घेतल्यानंतर, तो त्याची जुनी स्कूलबॅग खांद्यावर टाकून गावातील शाळेकडे जाणाऱ्या अरुंद रस्त्याने चालायला सुरुवात करायचा.

त्यांचे कुटुंब डोया समुदायाचे होते, हा एक लहान वांशिक गट होता ज्याला भूतानमधील बरेच लोक नावाने ओळखत नव्हते. त्यांची घरे साधी होती आणि जीवन ऋतूनुसार आकार घेत असे. ते मका आणि बाजरी लावत असत, लहान शेतांची काळजी घेत असत आणि जंगलातील उतारावरून लाकूड गोळा करत असत.

शाळा संपली की, टँडिन त्याच्या मित्रांसह घरी परत धावत असे, ते हसत हसत ओढे ओलांडून रस्त्याने एकमेकांचा पाठलाग करायचे.

संध्याकाळ बहुतेकदा शेतात मदत करण्यात, पाणी वाहून नेण्यात आणि वडीलधाऱ्यांना त्यांच्या लोकांबद्दल आणि ते नेहमीच ज्या पर्वतांना आपले घर म्हणत असत त्यांच्याबद्दलच्या गोष्टी ऐकण्यात जात असत.

त्याच्या बहुतेक शेजाऱ्यांपेक्षा वेगळे, टँडिनचे पालक येशूचे अनुसरण करत होते. त्यांनी अनेक वर्षांपूर्वी शुभवर्तमान ऐकले होते जेव्हा त्या प्रदेशाबाहेर प्रवास करून आलेला एक नातेवाईक परत आला आणि शांतपणे ख्रिस्ताबद्दल सांगितला.

त्यांच्या गावात, जवळजवळ प्रत्येकजण पारंपारिक भूतानी धार्मिक पद्धतींचे पालन करत असे, मंदिरांना भेट देत असे आणि अर्पण करत असे. त्या कारणास्तव, तांडिनचे कुटुंब सहसा त्यांचा विश्वास शांत ठेवत असे.

त्यांनी त्यांच्या घरात एकत्र प्रार्थना केली, त्यांचे आवाज पातळ भिंतींच्या पलीकडे जाऊ नयेत म्हणून हळूवारपणे बोलले आणि त्यांना भेट म्हणून मिळालेल्या एका मौल्यवान बायबलमधून वाचन केले.

कधीकधी, टँडिनला दोन जगांमध्ये अडकल्यासारखे वाटायचे. शाळेत आणि गावातील उत्सवांमध्ये, तो त्याच्या शिक्षकांना महत्त्वाच्या वाटणाऱ्या कथा आणि विधींबद्दल शिकायचा. घरी, तो येशूबद्दल शिकायचा. तो क्षमा, शत्रूंवर प्रेम आणि शाश्वत जीवनाची आशा याबद्दल शिकायचा.

त्याला झोपण्यापूर्वी येशूसाठी साधी उपासनागीते गाणे आणि जिथे जवळजवळ कोणीही करत नाही अशा ठिकाणी ख्रिस्ताचे अनुसरण करण्याचा अर्थ काय आहे याबद्दल प्रश्न विचारणे खूप आवडायचे.

असे काही दिवस होते जेव्हा त्याला हा फरक जाणवत असे. त्याचे कुटुंब काही धार्मिक समारंभात पूर्णपणे सहभागी होत नाही हे लक्षात आल्यावर काही शेजारी दूर झाले.

काही नातेवाईकांनी कुजबुज केली की ते त्यांच्या पूर्वजांच्या मार्गांना नाकारत आहेत. त्याचे पालक काळजी घेत होते, त्यांना त्रास टाळायचा होता, परंतु त्यांना त्यांच्या मुलाला त्याच्या विश्वासाची लाज वाटू नये हे देखील शिकवायचे होते.
त्यांनी त्याला आठवण करून दिली की येशू त्यांच्यासोबत त्यांच्या गावात, डोंगराळ रस्त्यांवर आणि अगदी वर्गात होता जिथे तो त्याच्या विद्यार्थ्यांच्या नीटनेटक्या रांगेत बसला होता.

टँडिनच्या परिसरात शुभवर्तमानाची उपलब्धता मर्यादित होती. जवळपास कोणतेही दृश्यमान चर्च नव्हते आणि तो उपस्थित राहू शकत नव्हता अशा खुल्या ख्रिश्चन मेळाव्यांमधून त्याला जे काही माहित होते ते बहुतेक त्याच्या पालकांच्या कथा, त्यांच्या बायबलमधील जीर्ण पाने आणि तिथून जाणाऱ्या विश्वासणाऱ्यांच्या दुर्मिळ भेटींमधून आले होते, जे त्यांना प्रोत्साहन देण्यासाठी आणि प्रार्थना करण्यासाठी पुरेसे वेळ राहिले होते. जेव्हा ते पाहुणे आले तेव्हा घर प्रकाशाने भरलेले वाटले.

त्यांनी इतर देशांतील बंधूभगिनींबद्दल सांगितले जे भूतानमधील लोकांनी येशूला ओळखावे म्हणून प्रार्थना करत होते आणि या विचाराने टांडिनला शांत रात्री सांत्वन मिळाले जेव्हा त्याला आश्चर्य वाटले की इतर मुले येशूवर त्याच्याप्रमाणे विश्वास ठेवतात का.

तरीही, एकत्र येण्याचा दबाव आणि खुल्या ख्रिश्चन समुदायाचा अभाव असतानाही, टँडिनचा विश्वास लहान, लपलेल्या मार्गांनी वाढला. तो शाळेत जाताना प्रार्थना करत असे आणि देवाला त्याच्या कुटुंबाचे रक्षण करण्याची विनंती करत असे. त्याने त्याच्या मित्रांसाठी नाव घेऊन प्रार्थना केली, जेणेकरून एके दिवशी त्यांना समजेल की येशू त्याच्यासाठी इतका महत्त्वाचा का आहे.

उंच पर्वतांकडे पाहून, त्याला कल्पना आली की देव अगदी दूरच्या गावांपर्यंतही पोहोचू शकतो, अगदी ज्या लोकांनी येशूचे नाव कधीही ऐकले नव्हते अशा लोकांपर्यंतही. त्याच्या मनात अशी आशा होती की एके दिवशी त्याच्या स्वतःच्या लोकांमध्ये येशूचे अधिक अनुयायी असतील, जेणेकरून त्यांना इतके एकटे वाटणार नाही.

कलर टँडिन एका डोंगराळ गावात उभा आहे जिथे त्याच्याभोवती घरे आणि कोंबड्या आहेत.

आजची भाषा भूतानी आहे. पानावरील शब्द वापरून नमस्कार आणि धन्यवाद म्हणण्याचा प्रयत्न करा.

तुम्ही रंग भरत असताना आणि नवीन शब्द शिकत असताना, भूतानमधील अशा लोकांसाठी प्रार्थना करा ज्यांना अद्याप येशूला माहित नाही.