नवीन जीवन

श्रीनगरच्या धुक्याच्या सकाळच्या प्रकाशात, जिथे दाल सरोवर चांदीच्या आरशासारखे चमकत होते आणि हाऊसबोट्स किनाऱ्यावर हळूवारपणे झोके घेत होत्या, ९ वर्षांच्या ल्हामोने तिच्या दिवसाची सुरुवात तिच्या कुटुंबासह केली, जे तरंगत्या बाजारपेठांमधील एका लहान बौद्ध समुदायाचा भाग होते. ते पाण्याच्या काठावर एका लाकडी घरात राहत होते, ज्याभोवती चिनारच्या झाडांनी कंफेटीसारखी लाल पाने गळत होती.

आईच्या केशर आणि वेलचीच्या सुगंधाने बनवलेल्या गरम रोटी आणि कहवा चहाने ल्हमोला जाग आली, मग तिने सलवार पँटवर तिचा साधा मरून रंगाचा फेरन गाऊन घातला आणि तिच्या काळ्या वेण्या रंगीबेरंगी रिबनने बांधल्या.

बाबांना त्यांच्या बागेतील ताजी सफरचंद शिकारा बोटीत भरण्यास मदत करत, ती तलावाच्या अरुंद नाल्यांमधून चालत गेली आणि रस्त्याच्या कडेला असलेल्या स्तूपांवर धूप जाळत शेजाऱ्यांना हात हलवत होती. पुढे शाळा आली.

शाळा थोड्याच अंतरावर होती जिथे ती गणिताचा सराव करायची, उर्दू लेखन करायचे आणि नीतिशास्त्राच्या वर्गात बौद्ध मंत्र शिकायचे, सुट्टीच्या वेळी मित्र विलोच्या झाडांमध्ये एकमेकांचा पाठलाग करत कबड्डी खेळायचे.

दुपारची वेळ कामांनी भरलेली होती: बाजारासाठी अक्रोड फेकणे, घरातील शेळ्यांना चारा घालणे आणि तलावाच्या उथळ भागात अनवाणी पायांनी शिंपडणे, तर आजी पश्मीना लोकर कातून सूत बनवत होती, बुद्धांना सौभाग्यासाठी प्रार्थना करत होती.

झबरवान शिखरांच्या मागे सूर्य मावळत असताना, कुटुंब संध्याकाळी ध्यान करण्यासाठी रंगीबेरंगी गालिच्यांवर, प्रार्थना चाके फिरवत आणि कंदीलच्या प्रकाशात वाफाळणारे गुश्ताबा मीटबॉल सामायिक करण्यासाठी एकत्र आले.

शाळेत एका रंजक दुपारी, शांत कथाकथन मंडळादरम्यान, एका दयाळू पाहुण्याने काहीतरी नवीन सांगितले: "येशू हा देवाचा पुत्र आहे जो तुमच्यावर खूप प्रेम करतो तो तुमच्या चुकांसाठी मरण पावला आणि कायमची शांती देऊन पुन्हा उठला."“

ल्हामोचे डोळे विस्फारले. हे अंतहीन प्रेम कर्माच्या चक्रांपेक्षा वेगळे वाटले. त्या दयाळू मित्राने येशूच्या चमत्कारांबद्दल, शहाणपणाबद्दल आणि करुणेबद्दल शिकवले, नंतर बौद्ध धर्म जे शिकवत नाही ते सांगू लागला... की येशू देवाचा एकुलता एक पुत्र म्हणून अद्वितीय आहे, तो पापापासून तारणारा आहे आणि देवाकडे जाण्याचा एकमेव मार्ग आहे (योहान १४:६).

हे तिने नीतिमत्तेच्या वर्गात शिकलेल्या गोष्टींपेक्षा खूप वेगळे आहे, ज्यामध्ये तिला स्व-प्रयत्न, मुक्त क्षमाशीलतेसह कर्म शिकवले गेले.

तिने काही प्रश्न विचारले आणि तिला जाणवले की येशूला तिचा सर्वात चांगला मित्र बनवायचे आहे. तिने त्या दयाळू अनोळखी व्यक्तीला विचारले की ती येशूचे अनुसरण कसे करू शकते.

त्या दयाळू अनोळखी व्यक्तीने तिला येशूशी कसे बोलावे आणि तिच्या पापांची कबुली कशी द्यावी हे दाखवले. तिने स्पष्ट केले की तिला येशू त्यांच्यासाठी मरण पावला आणि पुन्हा उठला यावर विश्वास ठेवण्याची आवश्यकता आहे, नंतर तिने पश्चात्ताप केला पाहिजे (मूर्ती / प्रथांपासून वळले पाहिजे) आणि त्याला प्रभु म्हणून स्वीकारण्यासाठी प्रार्थना केली पाहिजे.

तिने येशूला एक साधी प्रार्थना केली आणि प्रार्थना संपताच तिच्या चेहऱ्यावरून आनंद ओसंडून वाहत होता. ती दिवसासाठी निघण्यापूर्वी, त्यांनी एकत्र बायबल वाचले आणि तिने तिला शिष्यत्वासाठी विश्वासणाऱ्यांशी जोडण्यास मदत करण्याचे वचन दिले.

तेव्हापासून, तिला एक सुंदर शांती आणि आनंद वाटला जो तिला यापूर्वी कधीही अनुभवला नव्हता. ल्हामो हळूहळू तिच्या मित्रांसोबत आणि कुटुंबासोबत शेअर करू लागली आणि देवाने तिचा वापर तिच्या गावात येशूची सुवार्ता सांगण्यासाठी मोठ्या प्रमाणात केला.

कलर ल्हामोचे कुटुंब त्यांच्या घरात एकत्र बसले आहे, एकत्र जेवण आणि वेळ वाटून घेत आहे.

आजची भाषा काश्मिरी आहे. दाखवलेल्या शब्दांचा वापर करून नमस्कार आणि धन्यवाद म्हणण्याचा प्रयत्न करा.

तुम्ही रंग भरत असताना आणि नवीन शब्द शिकत असताना, उत्तर भारतातील अशा कुटुंबांसाठी प्रार्थना करा ज्यांना अद्याप येशूला माहित नाही.