धैर्य

मंडालेच्या बाहेरील सोनेरी भातशेतीत, जिथे प्राचीन पॅगोडा धुक्याच्या आकाशाला छेद देतात आणि सुपारीच्या बागांनी भरलेल्या लाल मातीच्या रस्त्यांवर बैलांच्या गाड्या गडगडत जातात, तिथे १० वर्षांची आंग पहिल्या कोंबड्याच्या आरवण्याने आणि दूरवर म्हशीच्या आवाजाने जागी झाली.

पावसाळ्यातील पुरामुळे उंचावर असलेल्या त्यांच्या साध्या बांबूच्या घरातून, उन्हामुळे कोमेजलेले चेहरे आणि हात निस्तेज असलेले त्यांचे कुटुंब, नाश्त्यासाठी लाकडाच्या शेकोटीभोवती जमले.

आईने वाफाळत असलेला मोहिंगा नूडल्स सूप भांड्यात ओतला, त्यात लेमनग्रास, लसूण आणि माशांच्या पेस्टचा सुगंध होता, चिकट तांदळाचे गोळे होते, अंगणातील झाडावरून कापलेले ताजे आंबे आणि ताडाच्या पानांपासून बनवलेला गोड चहा होता.

आंगने पटकन त्याच्या रंगीबेरंगी चेकर्ड लोंगी सारोंगमध्ये कंबरेला व्यवस्थित गुंडाळले, त्यावर फिकट रंगाचा टी-शर्ट घातला आणि त्याच्या खांद्यावर त्याचा विणलेला स्कूल बॅग टाकला.

अनवाणी पायांनी, तो बांबूच्या कणसाच्या पायऱ्यांवरून खाली उतरला, मक्याच्या भुसापासून बनवलेल्या हाताने बनवलेल्या बाहुलीशी खेळणाऱ्या लहान बहिणीला हाताने निरोप देत, आणि तळहाताच्या झुडुपे आणि जांभळ्या बोगनविलेच्या झुडुपाखाली शाळेला जाणाऱ्या गावातील मुलांच्या प्रवाहात सामील झाला.

गवताच्या छताच्या वर्गात सकाळचे धडे गजबजलेले असायचे: स्लेट बोर्डवर खडूने वाहत्या बर्मीज वर्णमाला लिहिणे, कापणीचे उत्पन्न वाढवणे, गुणाकार तक्ते वाचणे आणि फाटक्या पाठ्यपुस्तकातील इंग्रजी वाक्यांचा सराव करणे यासारख्या मूलभूत गणिताच्या समस्या सोडवणे.

एका उत्साही संध्याकाळी, त्यांच्या खेळाच्या मध्यभागी, आंग थांबली आणि नदीकाठाकडे डोळे मिचकावत राहिली. तिथे, चमकणाऱ्या पाण्यातून हळूहळू एक आनंदी मिरवणूक निघत होती, जवळच्या गावातील प्रौढांचा एक गट, कुरकुरीत पांढरे शर्ट आणि ताज्या लॉन्गी घातलेले, येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवून नवीन बाप्तिस्मा घेत असताना त्यांचे कपडे टपकत होते. हात उंचावत, त्यांनी स्तुतीची हृदयस्पर्शी गाणी गायली, त्यांचे चेहरे तेजस्वी हास्य आणि आनंदाच्या अश्रूंनी चमकत होते, एकमेकांना मिठी मारत गावकरी शांतपणे विस्मयाने पाहत होते.

त्या दृश्याने आंगच्या तरुण हृदयात एक खोल उत्सुकता निर्माण झाली, म्हणून तो काय चालले आहे ते पाहण्यासाठी धावत गेला. त्यांनी त्याच्यावर येशूचे प्रेम व्यक्त केले आणि येशूबद्दल आणि त्याने त्यांच्यासाठी केलेल्या सर्व गोष्टींबद्दल अधिक ऐकण्यासाठी तो त्यांच्याशी भेटू लागला.

कालांतराने, त्याने येशूशी स्वतःचे वैयक्तिक नाते निर्माण केले आणि शाळेतील मित्रांसोबत त्याचे प्रेम आणि दया सामायिक करण्यास सुरुवात केली. तो त्यांना येशूचे प्रेम जसे त्याने ओळखले होते तसे जाणून घेण्यासाठी प्रार्थना करायचा.

त्याचा सामान्य दिवस त्याच्या लयीत बदलत राहिला, कुटुंबासह सामायिक केलेला मोहिंगा नाश्ता, तळहाताखाली मित्रांसोबत चिनलोन लाथ मारणे, अंतहीन हिरव्या शेतात म्हशी नांगरणे आणि वटवृक्षाच्या काठावर सूर्यास्ताचे खेळ, परंतु आता या येशूबद्दल एका गुप्त आश्चर्याने भरलेले होते ज्याचा आनंद इरावती ओलांडून उडी मारलेल्या दगडांसारखा बाहेरून तरंगत होता.

रंगीत आंग एका गावात उभा आहे जिथे त्याच्या मागे शेते, झाडे आणि घरे आहेत.

आजची भाषा बर्मी आहे. नमस्कार आणि धन्यवाद म्हणण्याचा सराव करा.

रंग भरताना आणि नवीन शब्द शिकताना, म्यानमारमधील ज्या मुलांसाठी येशूला अद्याप माहित नाही त्यांच्यासाठी प्रार्थना करा.