داستان جاستین

امروز می‌خواهم درباره رویاها صحبت کنم. همه
پیر و جوان رویا دارند

من آرزو دارم گوینده و نویسنده باشم... اما زندگی همیشه هموار نیست. جاده همیشه روشن نیست.

من به اختلال گفتاری شدید مبتلا شدم. تا پنج سالگی واقعاً صحبت نمی‌کردم. ساعت‌ها و ساعت‌ها درمان به من کمک کرده بود تا به جایی که الان هستم برسم، هنوز هم دچار لکنت زبان هستم و مشکل دارم.

آیا هرگز از رویایم دست می‌کشم؟

نه!! فقط باعث شده بیشتر و بیشتر کار کنم.

اجازه دهید با شما صادق باشم، گاهی اوقات بله.

ممکن است از وضعیتم ناامید، خسته و کمی دلسرد شوم.

خب، من معمولاً چه کار می‌کنم؟ نفس بکشم، استراحت کنم و آرامش بگیرم.
اما هرگز تسلیم نشو! (or: اما هرگز تسلیم نشو!)

جاستین گوناوان (16)

به جاستین بگویید چگونه تشویق شده اید اینجا

جاستین در دو سالگی به اوتیسم مبتلا شد. او تا پنج سالگی قادر به صحبت کردن نبود. او هفته‌ای ۴۰ ساعت تحت درمان قرار می‌گرفت. ۱۵ مدرسه او را نپذیرفتند تا اینکه بالاخره یکی پیدا شد. در هفت سالگی، مهارت نوشتاری او تنها ۰.۱ درصد ارزیابی شد، اما تلاش‌های مادرش برای آموزش نحوه نگه داشتن مداد و نوشتن به او نتیجه داد. در هشت سالگی، نوشته‌های جاستین توسط یک ناشر ملی منتشر شد.

جاستین علیرغم مشکلاتش در صحبت کردن و مبارزات روزانه با اوتیسم، از نوشته هایش برای الهام بخشیدن و تشویق دیگران در سراسر جهان استفاده می کند و چالش های خود را به منبع قدرت تبدیل می کند. نوشته های او در اینستاگرام قابل مشاهده است @justinyoungwriter، جایی که او همچنان به اشتراک گذاری سفر خود و ارتباط با مردم در سراسر جهان ادامه می دهد.