Hoop wat nooit eindig nie

(Sanaa, Jemen)

Sanaa is 'n stad met pragtige ou geboue met patroonvensters en berge in die verte. Gesinne daar is baie lief vir hul kinders. Baie mense probeer hul bes om dag vir dag te leef, selfs wanneer die lewe moeilik is.

'n Seun met die naam Ahmed was elf jaar oud. Hy het saam met sy ma, pa en sussie gewoon. Ahmed was vriendelik en bedagsaam, maar soms het hy van binne moeg gevoel.

Sommige dae was skool onderbreek. Sommige dae was kos eenvoudiger as voorheen. Sommige dae het volwassenes met bekommerde stemme gepraat.

Ahmed wou sy familie help, maar hy het nie geweet hoe nie.

Een middag het Ahmed se oom kom kuier. Sy oom het 'n klein sakkie brood en dadels gebring. Hy het ook iets anders gebring – 'n klein boekie wat versigtig toegedraai was.

Ahmed het gekyk hoe sy oom die boek vir Ahmed se pa gee en fluister: “Hierdie is stories uit die Injil… uit die Bybel.”

Ahmed se pa het rondgekyk, toe stadig geknik en die boek veilig weggesteek.

Daardie nag, toe die kinders veronderstel was om te slaap, het Ahmed sy ouers saggies hoor praat. Toe hoor hy iets wat hy nog nooit tevore in sy huis gehoor het nie:

'n Bybelverhaal.

Ahmed het stil regop gesit en van agter die gordyn geluister.

Die storie het oor Jesus gegaan. Dit het oor 'n storm gegaan. Dit het oor vrede gegaan. Dit het oor hoop gegaan.

Ahmed kon nie ophou luister nie.

Nadat sy pa klaar gelees het, het sy ma gefluister: “Jesus verstaan lyding. Hy is naby die gebrokenes van hart.”

Ahmed se hart het warm en vreemd gevoel, asof 'n klein kersie binne-in hom aangesteek is.

Die volgende dag het Ahmed sy pa gevra: “Kan jy meer lees?”

Sy pa het gehuiwer en toe geknik. “Ja.”

Elke paar dae lees hulle 'n ander storie. Jesus genees mense. Jesus voed skares. Jesus verwelkom kinders. Jesus sterf aan die kruis en staan weer op.

Ahmed was verbaas.

“Waarom sou Jesus dit doen?” het Ahmed gevra.

Sy pa het stil geantwoord: “Omdat Hy ons liefhet. Hy vergewe ons. Hy gee ons die lewe.”

Ahmed het 'n nuwe soort gebed begin bid – nie lank nie, nie ingewikkeld nie.

“Jesus… help asseblief my familie. Gee ons asseblief hoop.”

En stadig maar seker het Ahmed sterker van binne gevoel.

Nie omdat alles buite vinnig verander het nie, maar omdat hoop binne hom gegroei het.

Eendag by die skool het Ahmed 'n seun alleen gesien sit. Die seun het gelyktydig hartseer en kwaad gelyk. Sommige kinders het hom vermy.

Ahmed het onthou hoe Jesus die eensames en hartseer mense verwelkom het.

Toe sit Ahmed langs hom en bied die helfte van sy peuselhappie aan.

Die seun het hom aangestaar. “Waarom is jy so gaaf?”

Ahmed het sy skouers opgetrek. “Want… ek dink God wil hê ons moet omgee.”

Mettertyd het Ahmed ander begin aanmoedig. Hy het sy suster met haar skoolwerk begin help. Hy het vriendelik met sy ma gepraat toe sy moeg gelyk het. Hy het saam met sy pa vir hul bure gebid.

Ahmed het iets belangriks geleer:

Hoop is nie om voor te gee dat die lewe maklik is nie.

Hoop is om op Jesus te vertrou, selfs wanneer die lewe moeilik is.

En die God van hoop kan ons met vreugde en vrede vul – sodat ons oorloop van hoop deur die krag van die Heilige Gees.