Geloof maak God se krag vry

(Addis Abeba, Ethiopië)

Addis Abeba is 'n besige stad met heuwels, kerke, markte en kleurvolle busse. Mense verkoop koffie en vars brood langs die pad. Kinders stap skool toe met rugsakke, en bure groet mekaar hartlik.

Die tienjarige Dawit was lief vir sokker. Na skool het hy 'n verslete bal tussen twee klippe geskop wat hy as doelpale gebruik het. Hy het maklik gelag en daarvan gehou om met sy vriende in die straat te jaag.

Dawit se pa, Araara, was lief vir Jesus. Hy het ander mense ook gehelp om van Hom te leer.

Nie almal het daarvan gehou nie.

Eendag het Araara 'n vriend in 'n nabygeleë dorpie gaan besoek. Hy het daardie aand nie huis toe gekom nie.

Dawit het by die deuropening gewag en die pad dopgehou. Die son het begin ondergaan, en sy pa het steeds nie gekom nie.

Later het 'n paar bure met ernstige gesigte opgedaag.

“Daar was moeilikheid,” het een man saggies gesê.

Araara is aangeval en buite die dorp agtergelaat. Toe mense hom gevind het, het hy nie asemgehaal nie. Almal het geglo hy is dood.

Dawit het gevoel asof die wêreld stilgestaan het.

Sy ma het gekniel en hom styf vasgehou. Trane het haar oë gevul.

“Ons sal bid,” het sy gefluister.

Hulle het nie hard gebid nie. Hulle het nie geskree nie. Hulle het eenvoudig gehuil en Jesus om genade gevra.

Ander gelowiges in die omgewing het ook begin bid. Die woord het versprei na 'n biddende gemeenskap in Uganda wat saam vir Ethiopië gebid het. Toe hulle hoor wat gebeur het, het hulle ook gebid – vir lewe, vir moed en dat God se krag getoon sal word.

Ure het verbygegaan.

Toe het iets buitengewoons gebeur.

Araara het weer begin asemhaal.

Mense wat saam met hom was, het geskok teruggedeins. Hulle het vinnig om hulp geroep. Gelowiges het langs hom gebly en aangehou bid.

Stadig, versigtig, het Araara se krag begin terugkeer.

Toe Dawit uiteindelik toegelaat is om sy pa te sien, kon hy skaars praat.

Araara het sy oë oopgemaak en Dawit se hand swak gedruk.

“Jesus het my gedra,” het hy saggies gesê.

Trane het oor Dawit se wange gerol – maar hierdie keer was dit trane van verligting.

Oor die volgende dae en weke het Araara sterker geword. Bure was verbaas. Sommige was verward. Ander het vrae begin vra.
“Waarom volg jy nog steeds Jesus?” het iemand hom gevra.

Araara het saggies geantwoord: “Omdat Jesus lewe. En Hy is die moeite werd om te vertrou.”

Dawit het aandagtig geluister. Iets standvastigs en sterks het binne hom begin groei – nie net geluk nie, maar geloof.

Hy het 'n vers onthou wat sy pa hom geleer het:

“As julle geloof so klein soos ”n mosterdsaadjie het… sal niks onmoontlik wees nie.”

Dawit het begin bid vir sy vriende by die skool. Hy het gebid vir moed vir sy familie. Hy het gebid vir mense wat Jesus nog nie geken het nie.

En hy het iets belangriks geleer:

God se krag is werklik.

En wanneer mense saam bid, kan God doen wat onmoontlik lyk.