Moed om Jesus te deel

(Dubai, Verenigde Arabiese Emirate)

Dubai is 'n stad van hoë wolkekrabbers, blink ligte en besige paaie. Mense van baie nasies woon daar. Jy kan baie verskillende tale in die winkelsentrums en op die metro hoor. Sommige gesinne woon al geslagte lank daar, en baie ander het vir werk getrek.

Die tienjarige Layla het in 'n hoë woonstelgebou gewoon. Haar pa het lang ure gewerk, en haar ma het vir Layla en haar bababoetie gesorg. Layla het skool gegaan saam met kinders van baie kulture. Haar klas was soos 'n mini-wêreld.

Layla se familie het van 'n ander land gekom. Hulle het Jesus liefgehad en Hom met moed gevolg.

Maar in Dubai het Layla se ouers haar geleer om ook wys te wees.

“Wees lief vir almal,” het haar ma gesê, “en wees versigtig. Bid vir God se tydsberekening.”

Een van Layla se gunstelingmense was Tannie Imen. Tannie Imen was 'n uitgeweke werker wat baie gesinne gehelp het. Sy was warm, vrolik en altyd gereed om te dien.

Een middag het Layla se ma vir Tannie Imen vir tee genooi. Terwyl die ketel gekook het, het Layla van die deur af geluister terwyl die grootmense gesels het.

Tannie Imen het vertel van 'n vrou by die werk wat vrae gevra het.

“Sy kyk na my lewe,” het Tannie Imen gesê. “Sy sien hoe Jesus my verander. Sy vra hoekom ek vergewe, hoekom ek nie skinder nie, hoekom ek hoop behou.”
Layla leun nader.

“En wat sê jy?” het Layla se ma gevra.

Tannie Imen het geglimlag. “Ek vertel haar van Jesus – saggies. Ek sê vir haar Hy het my vergewe. Ek sê vir haar Hy gee my vrede. Ek sê vir haar ek behoort aan Hom.”

Layla se hart het vinniger geklop. Dit het dapper geklink.

Daardie aand het Layla haar ma gevra: “Is dit eng om oor Jesus te praat?”

Haar ma het 'n oomblik gedink. “Soms. Maar liefde is sterker as bekommernis. En Jesus help ons.”

Die volgende dag by die skool het Layla 'n meisie met die naam Noor alleen in die speelgrond opgemerk. Noor het ook van 'n ander land af getrek, en sy het nog niemand geken nie. Sommige kinders het haar vermy omdat sy "nuut" was.“

Layla het Tannie Imen se woorde onthou: Mense hou jou lewe dop.

Toe stap Layla na Noor toe en sê: “Wil jy speel?”

Noor het verbaas gelyk. Toe knik sy.

Hulle het 'n eenvoudige speletjie gespeel, en Noor het vir die eerste keer geglimlag.

Later het Noor gevra: “Waarom het jy na my toe gekom?”

Layla het gehuiwer en toe eerlik geantwoord: “Omdat Jesus mense liefhet wat eensaam voel.”

Noor het geknipper. “Jesus?”

Layla het geknik. “Hy is my Verlosser. Hy help my om vriendelik te wees.”

Noor het nie gestry nie. Sy het net geluister.

Daardie aand het Layla vir Tannie Imen vertel wat gebeur het. Tannie Imen het geglimlag en gesê: “Dis dit! Dapperheid beteken nie altyd groot toesprake nie. Soms is dapperheid een goeie keuse.”

Oor die volgende weke het Layla aanhou bid vir Noor. Sy het haar genooi om saam te sit vir middagete. Sy het haar by speletjies ingesluit. Sy het klein dingetjies gedeel – nie druk nie, net liefde.

En Noor het meer vrae begin vra.

“Kan jy my ”n storie oor Jesus vertel?” het Noor eendag gevra.

Layla het geglimlag. “Ja.”

Sy het vir Noor vertel van Jesus wat kinders verwelkom. Sy het haar vertel van die herder wat na die verlore skaap soek. Sy het haar vertel van vergifnis.

Layla het nie soos 'n volwasse prediker gevoel nie. Sy het net soos 'n meisie gevoel wat lig skyn.

En sy het iets belangriks verstaan:

God kan kinders gebruik om Jesus te deel – met moed en vriendelikheid.