Bid vir Nouakchott

Ek woon in Nouakchott, 'n stad wat uit die woestyn verrys het — gebou op sand, maar gevul met stories van uithouvermoë. Ons nasie strek tussen die Arabiese noorde en die Afrika-suide, 'n brug tussen twee wêrelde, verbind deur die uitgestrektheid van die Sahara en die ritme van Islam. Byna almal hier noem hulself Moslem; dit is nie net 'n geloof nie, maar die weefsel van identiteit en behoort.

Ons mense is trots, afstammelinge van die More — krygers en heilige manne. Die ou stories vertel van twee afstammelinge: die Hassane, die vegters, en die Marabout, die onderwysers en geestelike gidse. Hierdie wortels loop diep en vorm ons kultuur, ons eer en ons hoop. Maar selfs met so 'n erfenis dwaal baie harte dorstig oor hierdie geestelike woestyn, verlangend na water wat werklik versadig.

Die lewe in Mauritanië is moeilik. Die land is droog, en so ook baie harte. Tog het ek God se Gees hier stilweg sien roer – in drome, in geheime gesprekke, in die moed van diegene wat dit waag om te glo. Die Kerk is klein, amper onsigbaar, maar dit leef. Ek glo die tyd het aangebreek vir die Here om nuwes op te rig. krygers van geloof en heilige manne van die Gees — ware seuns en dogters van Mauritanië wat Jesus met krag en nederigheid sal volg.

In hierdie plek wat eens as dorre grond beskou is, word die saad van herlewing geplant. Ek glo dat Mauritanië eendag nie meer vir sy woestyne bekend sal wees nie, maar vir die lewende strome van God se teenwoordigheid wat oor sy sand vloei.